Dökme Un ve Toz Şeker Nakliyesinde Silobasla Taşıma Çözümü

KASSBOHRER Ürün Yöneticisi Salih Arısüt dökme un ve toz şeker nakliyesinde silobasla taşıma çözümüne yönelik bilgiler verdi;  “Un veya toz şeker nakliyesinde ülkemizdeki yaygın yöntem; çuvallar veya kraft kâğıt paketlerle ambalajlanmış ve paletler üzerine konmuş şekilde açık kasalı kamyonlarla istenilen noktaya nakledilmesidir. Ancak bu tip taşımada, hijyenik açıdan olumsuzluklar bulunduğu,  konuyla ilgili taraflarca çok iyi bilinmektedir. Temizlik, sağlık ve hijyen açısından taşıdığı risklere karşı, ilk etapta basit ve ekonomik değerlendirilmesi nedeniyle tercih edilen söz konusu nakliye şekli, modern taşıma metodu olan “SİLOBAS ARAÇLARLA TAŞIMA ” ya göre aslında çok daha yüksek maliyetlidir.”

Çuval veya kâğıt paketli ambalajla ve kamyon üstünde yapılan taşımalardaki maliyet unsurlarını ise Arısüt şöyle sıraladı:

1.            Yükleme noktasındaki maliyetler :

                1.1          Paketleme maliyeti,  ( Makine, enerji ve işçilik )

                1.2          Kamyona yükleme / istifleme maliyeti  ( Hammaliye /İşçilik )

2.            Yol / nakliye maliyetleri :

                2.1          Akaryakıt Maliyeti  ( Aracın akaryakıt bedeli )    

3.            Boşaltma noktasındaki maliyetler :

                3.1.        Kamyondan indirme maliyeti, ( Hammaliye/İşçilik )

                3.2.        Paketleri boşaltma maliyeti, ( İşçilik )

3.3.        Ambalajlama nedeniyle boşaltımda ürün kaybı (silkeleme sonrasında ürünün   ortalama % 0,3 ünün çuvalda kalması sebebiyle ürün kaybı)

“Yukarıda sıralanan bütün maliyet kalemleri, silobaslarla gerçekleştirilen dökme yük nakliye metodunda yoktur veya kamyona göre çok daha düşüktür” diyen Arısüt bu avantajlara ek olarak da şunları sıraladı;

•             Çuval ve kâğıt ambalajların depolanması esnasında oluşabilecek kirlenmeler,

•             Depolanmış olan toz şeker/un gibi neme karşı çok hassas ürünün rutubet vs. nedeniyle zarar görme ve ürün kaybı riski,

•             Paketleme sırasında personel müdahalelerden doğacak kirlenmeler,

•             Kamyona yükleme sırasında olabilecek kazalardan dolayı ortaya çıkan ürün kirlenmesi ve kayıpları,

•             Taşıma esnasında yağmur vs. dış etkiler nedeniyle zarar görme ve ürün kaybı ihtimali,

•             Kamyonun boşaltılması sırasında yüklemede olduğu gibi, kaza sonucu ürünün zarar görmesi veya ürün kaybı ihtimali,

•             Tüketici / kullanıcı tarafındaki depolama sürecinde ürünün rutubet, haşarat/zararlı varlıklar vs. nedeniyle zarar görme ve ürün kaybı tehlikeleri,

•             Paketlerin veya çuvalların açılması sırasında iplerin, kâğıt veya polipropilen vs. çuval malzemesinin ürün içine karışarak ürünü kirletme tehlikesi gibi, değişken ticari kayıplar ve hijyenik tehditlerin hiçbiri,  silobas ile dökme ürün taşımasında kesinlikle söz konusu değildir.

Arısüt bu yöntemin avantajlarını ve getirilerini ise şöyle ifade etti; “Paketleme maliyeti, kamyonun yüklenmesi ve de boşaltılması esnasında oluşacak işçilik maliyeti, paketleme esnasında oluşabilecek ürün kayıplarından kaynaklanacak israf maliyeti göz önünde bulundurulduğunda, unun silobas araçlarla taşınması bir seferde min. 750–1000 YTL arasında avantaj sağlamaktadır.  Ayrıca, çıkacak Yeni Gıda Kodeksi yönetmeliğine göre, unun 50 kg’lık polipropilen çuvallar yerine, 25 kg’lık kraft kağıtlarla taşınması zorunluluğu gelecektir. Bu durum, kraft kâğıdın maliyetinin çuvallara göre çok daha yüksek olması sebebiyle, un nakliyesini damperli silobasla gerçekleştirmeyi daha da avantajlı hale getirecek ve yukarıda bahsedilen sefer başına ortalama tasarruf miktarını daha da arttıracaktır.”